Echte verhalen

De huisjes worden steeds kleiner, de zon schijnt in mijn gezicht. Eerste stagedag. Rugzak op mijn rug, flesje water natuurlijk vergeten. Vroeg in de morgen is de temperatuur nog wel fijn, dus daar probeer ik lekker van te genieten. Zelfs de kleine zorg over hoe ik nu weer ergens water vandaan ga halen, kan dat niet verpesten.

Wauw, wat een leventje. Dat is het enige wat ik kan denken als ik achterop de boda zit en om me heen kijk. Het woordje ‘boda’ zal vast nog vaker terugkeren op deze blog, dus ik leg het maar meteen even uit. Een boda is een soort brommertaxi die mensen overal naartoe brengt. Je zit daar vaak met twee personen, zes kippen of een heel huishouden achterop. Je ziet er hier ongeveer net zoveel als gillende meisjes bij een One Direction-concert.

Het is nauwelijks te bevatten dat ik hier echt ben. Maar het is wel zo, merk ik aan de tien muggenbulten die ik al heb verzameld. Ik kan trouwens wel met trots melden dat ik nog niet verbrand ben. Voor de mensen die me minder goed kennen: dat is nogal een prestatie. Waar ik ook heel trots op ben, is dat het goed met me gaat. Eerlijk gezegd had ik dat niet echt verwacht in mijn eerste weekend hier. Ik had natuurlijk heel veel zin om met deze stage te beginnen, maar aan gezonde (of minder gezonde) spanning was geen gebrek. Het helpt me dat ik hier al veel fijne mensen heb ontmoet, die allemaal op me letten en even vragen hoe het is. Het idee dat je je na vijf dagen al thuis voelt op een plek die toch best een beetje ver van je huis verwijderd is, dat vind ik bijzonder.

De laatste dagen waren een roller coaster. Ik heb denk ik nog nooit zo veel nieuwe mensen leren kennen in zo’n korte periode. Ik, als blij en energiek gezelligheidsmens, kon het niet beter treffen. Buiten dat dat heel leuk was, was het ook wel vermoeiend. Dat gaan we natuurlijk niet toegeven, want ik geniet veel te veel. Ik wil hier nu al niet meer weg, in ieder geval nog niet. Mijn mening is na vijf dagen natuurlijk niet heel realistisch, want ik zit nog een beetje op een roze wolk. Nog vaker op een oranje stofwolk eigenlijk.

Naast alle leuke mensen, de fijne zon, de nog fijnere sterrenhemel en de mooie plekken die ik al ontdekt heb, zijn er ook minder leuke dingen. Ik ben dan ook gewaarschuwd om niet naïef te zijn. Nu kan ik jullie massaal horen lachen, want naïef zijn hoort misschien wel bij de eigenschappen die mij het beste beschrijven. Het idee van een stage is dat je met veel kennis terug naar huis komt, als je die kennis aan het eind van de stageperiode maar hebt. Het ding met naïef zijn is dat ik het het liefst zo snel mogelijk moet leren, of beter gezegd, afleren. Als ik niet steeds in de meest onmogelijke situaties wil belanden dan. En ik kan je beloven: als er één plek is waar ik dat kan leren, dan is het wel hier. Je moét namelijk wel. Nu wil ik niet te negatief praten over Uganda, want zoals ik al zei, er zijn zo veel mooie mensen hier. Het is alleen wel goed om er niet bij voorbaat vanuit te gaan dat letterlijk iedereen goede bedoelingen heeft. Geen zorgen, tot nu toe ben ik in zo goed als alle testen geslaagd .

Ook ik ben niet van steen en ook ik houd in mijn achterhoofd dat Uganda geen Veldhoven is, waar je bij wijze van spreken de deur open kan laten staan. Terwijl ik op mijn boda zit en ontzettend aan het genieten ben, kan ik het niet laten om mezelf soms af te vragen hoe het mogelijk is dat er weinig boda-ongelukken gebeuren. Niet aan denken, Amber. Gewoon niet doen. Zo zijn er nog veel voorbeelden. Voorbeelden van dingen die ik weet, maar niet wíl weten. En ik denk dat het in mijn situatie beter is om dan maar oogkleppen op te hebben, waardoor ik alleen het moois van Uganda kan zien. Geloof me, dat is echt wel het grootste gedeelte. Wat dit betreft is naïef zijn dan weer de eigenschap die me nu juist positief houdt.

De huisjes worden steeds groter, de zon schijnt nog steeds in mijn gezicht. Eerste stagedag achter de rug, rugzak op mijn rug. Flesje water gevonden. Laat in de middag is de temperatuur wel weer fijn, dus daar probeer ik lekker van te genieten. Zelfs de kleine zorg over – wat zal ik ervan maken, heel mijn leven hier, kan dat niet verpesten. In de illusie dat mijn helm mij beschermt tegen alles wat ik niet wil weten, tover ik een gigantische lach op mijn gezicht. Alweer.

Berichtnavigatie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: